IKONY    Każda ikona jest oryginalna i niepowtarzalna… Można ikonę napisać poprawnie według kanonu, ale tak naprawdę tworzy się coś, co jest efektem wrażliwości artysty i miarą jego umiejętności, bo nie w tym rzecz, aby ikony po prostu kopiować…

 

Tworząc ikonę mówi się o „pisaniu ikony”, co ma podkreślać jej sakralny i liturgiczny charakter, a dokładniej oznacza proces jej powstawania. Ikona pisana na podobraziu drewnianym jest jedną z form sztuki sakralnej, kojarzy się zwykle z dziełem o wyjątkowym charakterze, w istocie przemawiającym do nas językiem symboli, bogactwem ornamentyki, koloru i detalu.

Jako podobrazie stosuje się klejone deski - najlepiej z drzewa liściastego. Deskę gruntuje się poprzez naklejenie płótna i nałożenie mieszaniny kredy szampańskiej i kleju króliczego. Po wyschnięciu szlifuje się całość do uzyskania gładkiej powierzchni kredowego gruntu. Na tak przygotowanym podobraziu można zacząć proces pisania ikony.

Nieodzownym i charakterystycznym elementem każdej ikony jest złocenie. Można używać do tego zwykłego szlagmetalu (substytut złota) lub też prawdziwego, 23 karatowego złota, w różnych odcieniach, np. antyczne, cytrynowe, miedziane. To już zależy od preferencji artysty.

Do malowania używamy sproszkowanych pigmentów temperowych w połączeniu z medium z żółtka, białego wytrawnego wina i olejku z goździków.

Ikony tworzy się według tzw. kanonu ikonograficznego, kształtowanego na przestrzeni wieków przez różne szkoły ikonografii. Kanon nie ogranicza jednak wolności twórczej ikonografa w wyborze środków artystycznych ani wyrażenia umiejętności czy też kunsztu. Wskazuje on drogę, lecz powołując się na Tradycję i nauczanie Kościoła, nie pozwala na zbyt subiektywne ujęcie tematu. Kanon jednakże ewoluuje i jest pojęciem żywym, co pozwala na pewne odstępstwa i indywidualizm w przedstawieniach ikonograficznych. Stwarza to możliwość napisania ikony oryginalnej, ciekawej i niepowtarzalnej.